Van de Spaanse golven naar de Portugese stad Braga

Madam Petit on Tour (3)

SEIZOENER|Zomer 2019

Door: Doortje Bruin

Na een rit over de bergen, langs stranden, rotsen en prachtige dorpjes, waar de citroenen aan de bomen hangen en koeien met hoorns liggen te luieren in de zon, zetten wij voet aan wal van een klein stationnetje in een verlaten gedeelte van de stad. Met moeite begint nu de reis van de benenwagen waar meer dan de helft van mijn reisgezelschap absoluut geen zin in heeft. Wat zeg ik: Mus blijft gewoon zitten. "Kom me morgen maar weer halen," zegt hij, en dit meent hij ook echt. Als een ezel weigert hij nog een voet voor de andere te zetten. Aaarhg, en het is al zo heet en ook mijn rugzak snakt ernaar om neer te ploffen. Maar het doel is de zee en niet dit armzalige stukje gras naast het perron. Dus haal ik alle toverwoorden, vleierijtjes, lieve smeekbedes en beloftes van ijsjes uit mijn tas, en langzaam sjokken wij achter de kudde aan met als eerste pit-stop: de supermarkt.

 


 

Als eenmaal de tent staat op een kleine camping, vijf stappen van de zee, en er ijs op hun tong smelt, is het leed alweer vergeten. De eerste verkenningstocht van de kinderen, langs een mooi pad langs de rotsen, levert al snel heel wat schatten op. Want net als Roodkapje houden ook zij zich niet aan de gebaande weg. Met klimmen, klauteren, afdalen en een scherp oog weten zij de schuilplaats van krabben, kreeften en hagedissen te vinden. Met aan de rand opspattende golven als een zee die langs de rotsen likt. Als ik later ga kijken waar ze uithangen, zitten ze vol in hun spel bovenop een rots die net in zee staat. Heerlijk!
 
Bij de receptie van de camping liggen folders met de meest mooie plaatjes, die aanlokkelijk naar je glimlachen. Ook mijn kinderen ontkomen niet aan deze aantrekkingskracht. En komen terug bij de tent met een prachtige waaier aan aanbiedingen … helaas staat voor de tent alleen onze benenwagen en die gaat tot aan het spoor of busstation. Dus word er druk gefantaseerd over alle attracties, dierenparken en spectaculaire kanotochten.

 


 

Ook de campings worden zwaar onder de loep genomen: “Later als ik groot ben, zou ik een camping maken die echt veel beter is dan deze …” en dan de complete uitleg hoe die er uit zal gaan zien, met alles wel tien keer beter.  “Maar ik vind deze camping ook wel leuk, hoor.” De helden.
 
Deze dagen zijn vol zon, zee en strand met als toetje een vroege ochtend in het donker, omdat de trein al om 7 uur vertrekt. In het geheim, zo voelt het tenminste, pakken wij zo geluidloos mogelijk als dat gaat als je bijna niks ziet, onze spullen in. 'Maar mam het is nog donker' helpt niet echt. En ook 'Ik zie niks' niet. De thee staat klaar, alles is binnen een uur op z'n plek, laatste slok en hup de pas erin. Een beetje doorstappen, nog een 'Adios' hier en daar van vriendelijke heertjes die met hun hondje wandelen. Een prachtig zicht op het stadje dat nog slaapt met op zee een paar vroege schippersboten waar gezellige lampjes branden, als of er feest aan boord is waar je bij had willen zijn. Veel valsplat-wegen met meer omhoog dan naar beneden lijkt het. Een laatste sprint en – hèhè – we zijn er. Het perron ligt er verlaten bij. Al snel komen een paar uitgaansjongens op het perron hangen … De trein had er al moeten zijn. Maar met deze boemel weet je het nooit.

 


 
Dan komt de bus … Helaas geen boemel voor ons vandaag maar wel een nieuw stationnetje. Na een omzwerving komen wij via Santiago de Compostella, natuurlijk even het station aangetikt, aan in Vigo waar we door onze vrienden worden opgepikt … Wat een heerlijkheid. Al snel staan we met z'n allen om een grote stenen tafel, omringt door vele barbecues, een feestmaal te maken. Vers gebakken brood uit het oventje van de camper, vis en natuurlijk taart met kaarsjes want Indigo is vandaag 5. Voor haar was het een verrassing dat wij kwamen, of toch niet? “Ik wist dat je kwam!”. Voor haar is het heel normaal dat wij er zijn, als of we om de hoek wonen. Besef van tijd, plaats en afstand spelen nog geen rol alleen het hier en nu. Mooie gave van een kind. Het feest blijft duren tot we elkaar uitzwaaien.

 


 

Nu in Braga, Portugal. Wat een fijn stadje. Super mooie gebouwen, barokstijl, stadscamping uit het jaar nul met dito washok en een zwembad met duikplank vanuit de wolken. Heerlijk. Spanje was een beproeving qua interrail. Veel uitval, stukken lopen, wachten … dus voor de kinderen een oefening in geduld en uithoudingsvermogen. En als er dan niet gezwommen kan worden, een ware dobber. De stad is een verademing voor nu.
 
Doortje Bruin
Madam Petit

Terug naar Tijdschrift