Madam Petit on Tour (1)

SEIZOENER|Zomer 2019

Toen viel de deur in het slot en begint de reis pas echt. Eerste poortje, eerste fluitje van de trein, eerste bestemming invullen op de lijst die bungelt aan onze interrail kaart...

Alle bagage voelt nog zwaar. Al snel komt het meest belangrijke etui  uit de tas met potloden, pen. Gum, spel kaarten, dobbelstenen en natuurlijk de lege tekenschriften. Met veel gelach worden er doolhofjes gemaakt, getekend en kamers verhuurd. Wat een voorbeeldige kinderen dacht ik toen nog heel even... Maar gaandeweg de reis blijkt (kan ik met een gerust hart bekennen) dat ook ik heel doodgewone kinderen heb met een volume bereik van een hele coupé.  

 

 

Eerst reizen we luxe, met snelheid, met meer overstappen dan gedacht, maar dat is juist de jus van interrail, vind ik.....Niet iedereen! . 

Met tussendoor de metro van Paris, vol schorrie morrie, lange roltrappen en vlugge mensen leuken dat de reis weer op. Eerste dag is altijd even wennen. 

In Bordeax valt de zon uit de hemel met een zacht briesje dat  aanvoelt als een föhn. Uitgestorven straten liggen erbij als een 24 uurs Siësta met verkoeling op place du miroir d'eau. Wat een ontdekking! Één grote plas water op een plein waar kinderen doorheen roetsen, meiden poseren achter hun mobile en grote mensen kinderen worden... Probeer dan maar droog te blijven.  

We overnachten in een splitlevel appartement met een bibliotheek trap op wieltjes, wat zeg ik... Een trein die van de ene kant van de vide naar de andere rolt.. Mama die wil ik thuis ook...Nu de vide nog.

Vandaag boemelden wij over de grens Spanje binnen, door oerwoudig groen, tunnels en geweldige flatgebouwen die op ons neerkijken en waar het wasgoed bijna boven de trein wappert. Ik kan de koffie bijna van het balkon mee pakken.... Heerlijk! Dit is zo fijn trein reizen.

 

 

Helaas spreek ik geen Spaans. maar wat een fijne, warme, vriendelijke  taal is dit. Ik lach, knik, probeer ook eens wat maar struikel over alle klanken....en m'n zwarte rok met rood biesje daar heb ik ook niks aan, toch dan maar op Spaanse les of praten met handen en Voeten, heb ik van m'n vader  geleerd en die verstond iedereen....


Met een Adios,

Madam Petit

Terug naar Tijdschrift